AANKONDIGING: Bake That Awesome Pie komt terug.

geplaatst in: Uncategorized | 0

De fragmenten hebben gigantisch veel lading, en zijn niet meer los te koppelen van de personages die wij van ze gemaakt hebben. Hilarisch en schrijnend tegelijk.” – Sander Janssens in Theaterkrant.

foto: Erik Franssen

 

 

2 december – concertante uitvoering in de Straatschouwburg Utrecht

3 december – voorstelling en nagesprek Deventer Schouwburg

7 december – openingsvoorstelling van de Muziektheaterdagen in Ostadetheater, Amsterdam.

 

 

 

 

 

AANKODINGING: première Bake That Awesome Pie

geplaatst in: Uncategorized | 0

2 t/m 4 september Stadsfestival Zwolle, op locatie.

6 t/m 9 september Amsterdam Fringe Festival, Ostadetheater.

 

 

Over het maakproces. 

Vanaf het moment dat ik wist dat ik van een vlog en een tutorial en muziektheatervoorstelling wilde maken wist ik dat er een maakproces nodig was waarbij de uitvoerenden in een pril stadium werden betrokken.

We werkten in verschillende weken door het jaar heen aan de verkenning van het materiaal en we onderzochten  manieren om met de Verbatim Theatre technieken muziektheater te maken.

Niet alleen de schrijver/ regisseur en de componist legden een vergrootglas op de audio, ook actrice/ zangers Jorien Zeevaart bestudeerde minutieus elke ademhaling en elke stembuiging in de originele audio. Door te achterhalen wat er fysiek voor nodig is om spraak te kopiëren, ontdekten we extra lagen in het materiaal. Zo bleek de vlogster een grote teug adem te nemen om vervolgens op heel weinig lucht een zin uit te spreken. Dat kopiëren zorgde voor een milde hyperventilatie en een psychologische ingang voor het personage: wat houdt ze achter? De psychologie van de personages werd ontdekt door alleen hun spraak onder de loep te nemen, van zowel de Nederlandse vlogster, de Italiaanse kaasbreker als de Australische interviewster. Daaruit ontstond de tekstmontage, de compositie en de dramaturgie. En daar voegden wij als muziektheatermakers verbeelding aan toe.

Als je besluit een voorstelling te maken op basis van exacte kopie van spraak, dan word je als maker en uitvoerende enorm klem gezet door het materiaal. In de bewegingsruimte die overblijft zijn er echter talloze keuzes te maken. De keuzes voor orkestratie, toonsoort, maatsoort, herhalingen, psychologische ingang, subtekst, vormgeving en tekstmontage, om maar een paar elementen te noemen, moeten extra scherp gemaakt worden.

Het maakproces van Verbatim Music Theatre is een destillatieproces gebleken. Als de keuzes eenmaal goed zijn die in die kleine ruimte genomen zijn, stijgt het materiaal op en transformeert het van klemgezet naar een oneindig speelveld. Een buitengewoon fascinerend maakproces.

MAKING OF: Bake That Awesome Pie

geplaatst in: Uncategorized | 0

Op deze plek zal ik de komende maanden verslag doen van het maakproces van de nieuwe muziektheatervoorstelling Bake That Awesome Pie van Kameroperahuis.

1 t/m 4 september Stadsfestival Zwolle. 6 t/m 9 september Amsterdam Fringe Festival.

3 december Schouwburg Deventer. 7 december Muziektheaterdagen Amsterdam, Ostadetheater.

Vanaf mei ging het hard. Een fotoverslag.

sep:opbouw Ostadetheater

opbouw fietsenkelder.

aug: start scenische repetities:

maquette bekijken.

aug: montage teaser

 

21 aug: opname teaser

21 aug: opname teaser

aug: coach Peter te Nuyl

augustus: maquette

 

juli: start muzikale repetities

begin juni: vormgeving

30 mei: jamsessie

17 mei: fotoshoot poster

20 mei 2016:

Zanger en acteur Daan Hofman maakt het team van Bake that awesome pie compleet.

Hij speelt de rol van Parmezaanse kaasbreker.

Onze tweekoppige cast bestaat met zijn komst uit twee winnaars van het Concours de la Chanson van Alliance Française.

Jorien Zeevaart won hier in 2004 en Daan in 2014.

 

 

 

25 april 2016: start Fringe Campagne.

BTAP Hanz

1 t/m 5 februari 2016:

We hadden een week lang de beschikking over ons eigen kantoor, kamer 4.08 in Hanz Zwolle.

We verkenden het materiaal en onderzochten hoe we met de Verbatim Theatre technieken muziektheater konden maken.

Op de vrijdagmiddagborrel aan het einde van de week presenteerden we ons onderzoek aan ons trouwe Kameroperahuispubliek, aan Artez studenten en aan de kantoormedewerkers van Hanz.

 

 

 

2016-01-16 14.40.30

Januari 2016:

Veel overleg tussen componist en schrijver.

Geen overbodige luxe bij het uitvinden van een nieuwe vorm van muziektheater. Het Verbatim Theatre is inmiddels een begrip in documentair theater, maar nog zeer nieuw in muziektheater. Alecky Blythe en Adam Corke hebben met de musical London Road een zeer inspirerend voorbeeld gegeven. Ben Lammerts van Bueren en ik geven het gloednieuwe genre met Bake That Awesome Pie natuurlijk weer een andere draai.

TERUGBLIK: Fauré Requiem. Recensie.

geplaatst in: Uncategorized | 0

“(…) Leeftijd valt weg, niet in de laatste plaats door de prachtige tekst van Anna Maria Versloot die de verschillende delen van het Requiem niet louter omlijst, maar invoelbaar maakt, zonder dat zij zich maar ook een moment in sentiment verliest. Integendeel, er zit ook veel licht en lucht in de tekst. ‘Mag je ter herinnering aan jezelf eigenlijk wel een kaars opsteken?’ vraagt de ik-verteller zich af. ‘Ik lijk wel religieus geworden. Jammer dan. Ik geef eraan toe.’

Versloot heeft daarnaast heel behendig een musicologische toelichting in haar tekst verwerkt, waardoor deze uitvoering van Faurés Requiem zal blijven oplichten in de herinnering van wie erbij aanwezig was: ‘Alles wat is, huist in deze klanken.’ Jammer dat deze voorstelling (vooralsnog?) louter in Zwolle is te zien.”

 

 

Jorien Zeevaart en Bauwien van der Meer. Foto’s: Rik Engelgeer.

Faure. Afscheid van de zintuigen. Foto: Rik Engelgeer

 

Faure kaars

Faure. Afscheid van de zintuigen. Foto" Rik Engelgeer.

AANKONDIGING: Fauré Requiem. Afscheid van de zintuigen.

geplaatst in: Uncategorized | 0
Geïnspireerd door de prachtige muziek van Fauré schreef ik in de afgelopen zomer een monoloog van zeven delen, tussen de zeven delen van zijn Requiem.
De tekst over afscheid nemen, over een andere weg inslaan, over een sterfproces, krijgt een muziektheatrale concertante uitvoering.
Een ‘nieuwe uitvoeringspraktijk’ zoals dat in de klassieke concertwereld heet. Een zintuigelijke ervaring ook, al is de term ‘ervaring’ aan inflatie onderhevig.
Het is een concert van het Requiem van Fauré, met een lichtontwerp, met regie, met een monoloog.
Met mijn gewaardeerde collega’s van Kameroperahuis hoop ik op deze manier het publiek een avond te bezorgen die indruk maakt.
KOH_faurerequiem_eflyer

nagekomen mooie recensie ‘De schrijver..’

geplaatst in: Uncategorized | 0

Op www.theatermaggezien.net stuitte ik op een mooie en uitgebreide beschouwing van ‘De schrijver, zijn vrouw, haar minnares’ van afgelopen Zeeland Nazomerfestival.

 

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares: een fatale liefdesdriehoek? Een creatie in de duinen voor het Nazomerfestival in Zeeland.

Voor de veertiende keer werd in Zeeland (met Middelburg als middelpunt) door Theaterproductiehuis Zeeland het Nazomerfestival georganiseerd, een veertiendaagse van concerten en theater, van entertainment, dans en andere kunstzinnige verwondering voor een enigszins kritisch ingesteld publiek. Ook nu werden stukken gespeeld op onverwachte plekken en werden bovendien twee opdrachten van nieuw Nederlandstalig werk gecreëerd.

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares © Lex de Meester

Sinds 2000 wordt het festival geleid door de Vlaamse dramaturg Alex Mallems en worden geregeld Vlaamse spelers en regisseurs ingezet. Dit jaar regisseerde  Stefan Perceval (artistiek leider van Het Gevolg, Turnhout) de openingsproductie De Zwarte van Walcheren, het in opdracht geschreven stuk van Herman van de Wijdeven (1961), gebaseerd op de slavenhandel waarin Zeeland in 1596 een grote rol speelde. De historische zwarte periode inspireerde de schrijver voor een hedendaags herkenbaar familiedrama waarin ‘vreemd’ zijn nog altijd problematisch is.

Ook de tweede creatie, een opdracht aan Anna Maria Versloot (1984), gaat in aanleg terug naar vroeger, naar de dichter en vertaler Martinus Nijhoff (1894-1953), die een verblijf had in de duinen op Walcheren, een huis dat in de Tweede Wereldoorlog een tijd door Nijhoffs vrouw Netty en haar minnares Marlow Moss bewoond werd.

De titel: De schrijver, zijn vrouw, haar minnares, laat meteen vermoeden dat ook in dat stuk het historische wordt overstegen. A.M. Versloot schrijft voor muziektheater, opera en film en zoekt nieuwe combinaties van deze disciplines met theater. Vandaar dat ook deze productie er niet kon komen zonder instrumentale muziek en zelfs niet zonder zang. Wanneer de dialogen te hevig worden of de gevoelens zich te sterk opdringen, als dan ook de tekst een poëtische inslag heeft, zingen de spelers hun tekst. De muziek van Douwe Eisenga en de uitvoering er van door het Aurelia Saxofoon Kwartet geeft de voorstelling een bijzondere klank vol gevarieerde gevoelens die alleen met een saxofoonensemble bereikt wordt.

Het werk van Martinus Nijhoff mag dan al tot de geschiedenis behoren, de spanning tussen kunst en leven blijft een actueel gegeven vooral dan als het gaat over een spanning tussen drie kunstenaars die in een driehoeksverhouding op elkaar zijn aangewezen. De dichter Nijhoff, zijn vrouw, de schrijfster Antoinetta (Netty) Nijhoff-Wind (1897-1971) en de minnares van die vrouw, Marlow Moss (1889-1958) die schilderde en beeldhouwde, bieden fascinerende stof te over. A.M. Versloot heeft er dan ook haar verbeelding mee gevoed. Ze vraagt zich af wat er vooral op artistiek en relationeel gebied had kunnen gebeuren indien de drie kunstenaars samen een zomer hadden doorgebracht in het huis aan de zee. Een fictieve ontmoeting weliswaar, maar theatraal bekeken een bijzonder explosieve situatie wat de liefde tussen de drie mensen/kunstenaars betreft.

Theater leeft van extreme situaties en ook kunstenaars zelf hebben een zekere onrust nodig, een diepgaande twijfel tegenover hun werk en tegenover de dagelijkse menselijke entourage. Een beetje grasduinen in de gedichten van Nijhoff, wat Versloot wellicht ook gedaan heeft, geeft aanwijzingen over de onzekerheid waarin Nijhoff  leefde en schreef. Het gedicht Twee reddelozen, eindigt met de mijmering: In alles te kort geschoten/Staar ik bij het raam op de stad/En vraag: was ik groter geworden/Wanneer ik had liefgehad? Het zou een toespeling kunnen zijn op een eigen tekort tegenover de liefdesverhouding tussen Netty en Marlow Moss. In Het einde, aanvaardt hij, berustend, het einde van een (zijn?) relatie: ‘Wat tussen ons bestond, werd omgebracht. Laten we niet meer denken aan wat was. God heeft met ons gedaan wat hij doen wilde’.

In De schrijver, zijn vrouw, haar minnares stijgt de spanning tussen Netty en Moss evenzeer als deze tussen Nijhoff (Pom, zoals Netty hem noemt) en de twee dames. Ze worstelen met hun liefde, ze volgen en achtervolgen elkaar, ze trekken elkaar aan en stoten elkaar af. Opmerkelijk is ook, dat dit stuk gedragen wordt door drie evenwaardige rollen. Drie personages als de drie zijden van een driehoek.

Wanneer eerst Moss en daarna ook Netty opkomt, zit de verraste Pom geïsoleerd in zijn bad te wrikkelen en tracht hij zich tegen het ongewenste bezoek te weren. Hij schreeuwt, windt zich op, om dan weer te berusten. Hij leest of tracht te lezen, hij wil schrijven maar komt er niet toe. Het water plenst uit het bad en tenslotte rijst hij op uit het water. Een nieuwe geboorte? Het einde van een zuiveringsritueel? Een naakte man/echtgenoot die zich kwetsbaar opstelt in een vertroebelde confrontatie? Misschien onder de indruk van een preekbrief die een dominee hem zojuist heeft toegestuurd. Pom schudt de preek van zich af en ook zijn geloof in een volmaakte schepping, waarin iedereen naar Gods beeld en gelijkenis zou geschapen zijn. Pom weet dat een mens niet zonder fouten is. Hij probeert een verzoening of toch iets in die aard tot stand te brengen. Weer aan het werk gaan. Naar elkaars opvatting luisteren. Desnoods een feestje bouwen, op de grond zitten als in een roeibootje met de benen om elkaar heen en samen roeien. Een dansje. Maar samenspel lukt niet altijd. Zelfs niet als er liefde in het spel is. De driehoek raakt uit balans. Als er een lijn wegvalt, is er geen driehoek meer. Maar niemand wil wegvallen. Netty voelt zich aan de kant gezet, of laat ze zich gewoon aan de kant zetten? Tenslotte zal ze zich moeten overgeven aan de fataliteit van de driehoek.

Zoveel gedachten, ingevingen, beschouwingen duiken voortdurend op en geven het stuk een caleidoscopisch verloop in een strak getimede regie van Vincent van den Elshout, strevend naar een evenwicht tussen inhoud en vorm. Vragen oproepend die het publiek tot een eigen visie uitnodigen, zoals hij jaren geleden al in Gent bij De Vieze Gasten, uitprobeerde.

Het huis in de duinen is in de vormgeving van Kris Van Oudenhoven een ontmanteld huis. De wanden liggen naast elkaar op het duinengras als enorm-grote witte vlakken. Onbeschreven vellen papier, een open en neutrale realiteit. En zo blijft het, het hele stuk door: de spelers hebben niets te verbergen en ze hoeven ook geen decoratieve verlengstukken. De grote witte vlakte staat echter ook symbool voor een ongerept en meteen ook voor een nooit vervuld verlangen. Wat Netty aan Moss verwijt, geldt eigenlijk voor de drie personages: ‘Ik dacht altijd dat je zweefde, omdat je vrij was, soeverein. Maar je bent gewoon bang om te landen, bang om ergens te zijn en te blijven’.

Een voorstelling op locatie houdt risico’s in. Voor De schrijver, zijn vrouw, haar minnares waren de weersomstandigheden een meevaller. Zelfs de wind speelde mee om de bladzijden die Pom driftig uit een boek scheurt een mooie vlucht te geven. Het publiek had vanop de tribune een breed gezicht op de uitgestrekte scène, waardoor het mogelijk was Netty en Moss vanuit het kreupelhout als van een verre reis, thuis te zien komen.

Deze creatie is een geslaagd experiment geworden. Last but not least door de opmerkelijke vertolkingen van Stefaan Degand (Nijhoff), Els Mondelaers (Netty) en Simone Milsdochter (Moss). Degand (1978) ging er terecht van uit dat muzikanten en acteurs elkaar inspireren. Hij is bekend van grappige optredens op de Vlaamse televisie, maar je moet hem op de scène zien en hij wil steeds meer met muziektheater en met opera bezig zijn. Zijn vertolking van Nijhoff is een bevestiging van zijn gestadige groei. Mezzosopraan Els Mondelaers is zowel operazangeres als actrice en toont haar vakmanschap op een zeer soepele manier. Zowel met het woord als in het zingen treft ze gevoelige snaren. Dat doet ook Simone Milsdochter (1967) een Nederlandse actrice die geregeld in België te zien is. Minder geroutineerd als zangeres staat ze overtuigend haar man tegenover Mondelaers. De rol van minnares Moss geeft haar de mogelijkheid weer op een eigen manier een delicaat gegeven diepgang te geven.

Misschien klinkt het allemaal nogal ernstig, maar alle medewerkers zorgden voor de nodige nuanceringen in een productie die niet enkel indruk maakt, maar vooral het gevoel geeft iets bijzonders meegemaakt te hebben. De tekst van het stuk werd mooi uitgegeven door de Drvkkery in Middelburg.

 

 

Backstage overzicht 2014 in sepia.

geplaatst in: Uncategorized | 0

In stemmig sepia enkele beelden van de producties waar ik afgelopen jaar aan meegewerkt heb. Van taart snijden tot regenjassen passen, van post-it’s plakken tot kroegbezoek. Een bus moest op een boot, en er waren alpaca’s.

Repetitie in het opslaghok van Cafe Ledig Erf.
Cafe Theaterfestival. Repetitie in het opslaghok van Cafe Ledig Erf.
1e repetitie Being Arthur. Taart snijden met componist Lucas Wiegerink
1e repetitie Being Arthur.
Taart snijden met componist Lucas Wiegerink
Firebird. Met producenten en D.O.P. een post-it scenario maken.
Firebird.
Met producenten en D.O.P. een post-it scenario maken.
Being Arthur Oerol. Regenrepetitie. Met instrumentenwissel.
Being Arthur Oerol.
Regenrepetitie. Met instrumentenwissel.

 

 

We have seen a revolution. Maryam en Nazmiye nemen hun tekst door bij de nooduitgang van de Melkweg
We have seen a revolution.
Tekst doornemen bij de nooduitgang.
We have seen a revolution. Laatste aanwijzingen van regisseur Pieter Athmer.
We have seen a revolution.
Laatste aanwijzingen van regisseur Pieter Athmer.

 

Being Arthur Oerol. Eerst even eten op de tribune.
Being Arthur Oerol.
Eerst even dineren op de tribune met koffie toe.
Being Arthur Oerol. Opwarming voordat het publiek komt.
Being Arthur Oerol. Opwarming voordat het publiek komt.

 

De schrijver... De wodka en de dummy's worden bij het bad gelegd.
De schrijver…
De wodka en de dummy’s worden bij het bad gelegd.
De schrijver... Het Aurelia Saxofoonkwartet onder zeil
De schrijver…
Het Aurelia Saxofoonkwartet onder zeil
De schrijver... Het premierepubliek komt aan bij de speelplek.
De schrijver…
Het premierepubliek komt aan bij de speelplek.
Being Arthur Stadsfestival De alpaca's van het stadspark krijgen een koninklijke inspectie.
Being Arthur Stadsfestival
De alpaca’s van het stadspark krijgen een koninklijke inspectie.

 

TERUGBLIK ‘De schrijver…’ publiekslieveling ZNF 2014.

geplaatst in: Uncategorized | 0

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares ZNF 2014 (Lex de Meester)

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares ZNF 2014 (Lex de Meester) 1

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares ZNF 2014 (Lex de Meester) 3

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares ZNF 2014 (Lex de Meester) 2

Een time lapse waarin de opbouw, de afbouw en de gehele premiere te zien zijn in slechts tweeënhalve minuut, een voorbeschouwing, een uitstekende nabeschouwing en prachtige foto’s van Lex de Meester.

Denz de Kroon hielp mee met de opbouw en afbouw en zette zijn camera aan. In 2.37 is te zien hoe een stuk gras tussen de bomen en de duinen bij Dishoek kon transformeren tot de locatie voor de grootste voorstelling van het afgelopen Zeeland Nazomerfestival, hoe het publiek haar weg vond, en hoe alles na de laatste voorstelling weer verdween.

De melancholie en de magie van theater gevangen in een time lapse.

Van de locatievoorstellingen bleek ‘De schrijver…’ de publieksfavoriet te zijn.

ZNF publiekswaardering

Backstage. foto: AMV

PZC 2014-08-23 - Ode - I

foto: AMV

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares ZNF 2014 (Lex de Meester) 7

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares ZNF 2014 (Lex de Meester) 5

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares ZNF 2014 (Lex de Meester) 9

De schrijver, zijn vrouw, haar minnares ZNF 2014 (Lex de Meester) 6

AANKONDIGING: 28-8 Première Zeeland Nazomerfestival.

geplaatst in: Uncategorized | 0
Een driehoeksverhouding onder aan de Zeeuwse duinen.
In de gure herfst van 2009 schreef ik de eerste opzet voor ‘De schrijver, zijn vrouw, haar minnares’*. Vorige week zag ik de eerste doorloop van de muziektheatervoorstelling die op 28 augustus in première zal gaan op het Zeeland Nazomerfestival.
Regisseur Vincent van den Elshout vroeg mij in 2009 voor dit project. De historische feiten zouden we gaan mixen met een hoop ‘what if’ en de aloude verdichting van tijd, plaats en handeling. Douwe Eisenga, met wie Vincent al eerder samenwerkte voor het ZNF, zou gaan componeren. Al snel bleek dat een saxofoonkwartet de ideale bezetting was voor ondersteuning van de drie acteurs. Eerder had ik zijn composities voor saxofoonkwartet al gehoord in de voorstelling ‘Wiek’ van Boukje Schweigman.

 

Starring:
sopraan Els Mondelaers als ‘de vrouw’ Netty Nijhoff,
Stefaan Degandt als ‘de schrijver’ Martinus Nijhoff en
Simone Milsdochter als ‘haar minnares’ Marlow Moss.
Het Aurelia saxofoonkwartet is bereid gevonden om het geheel verder adem inblazen. Een klein voorproefje van de muziek:

Een toevallige samenloop van omstandigheden maakt dat mijn overgrootmoeder leefde en stierf in Biggekerke – plaats delict van de historische gebeurtenissen. Zij deelt haar laatste rustplaats met mijn hoofdpersonage, Netty Nijhoff. Op het graf van Netty staat een kunstwerk van Marlow Moss.

De locatie van de voorstelling ligt in de luwte tussen duinen en bosrand, bij het Pompstation van Dishoek, hemelsbreed een kilometer verwijderd van Klein-Valkenisse, nu Biggekerke, waar het huis ‘Villa Antoinetta’ staat.

Komt allen naar Dishoek, Walcheren, Zeeland.
try out: 27 aug.
premiere: 28 aug
voorstellingen 29,30 aug & 1 t/m 6 september.
Kaarten: zie de website van het ZNF.

*“Was ik bij haar, dan miste ik ons. En hier bij jou, miste ik haar zo, dat ik bijna geen lucht kreeg.”

De dichter en vertaler Martinus Nijhoff was lange tijd getrouwd met Netty Nijhoff, zelf ook schrijfster. Samen hadden ze een zoon, maar ze leefden al snel gescheiden. Netty verbleef meestal in het buitenland en had relaties met vrouwen. Marlow Moss, een Engelse beeldend kunstenares die schilderde in de abstracte stijl van Mondriaan, was haar grote liefde.

Zeeland had een grote aantrekkingskracht op kunstenaars en Martinus Nijhoff was daar geen uitzondering op. Het Zeeuwse landschap als inspiratiebron. Nijhoff liet begin jaren ’30 als vakantieverblijf Huize Antoinette bouwen, mooi gelegen onderaan de Walcherse duinen in Groot Valkenisse bij Biggekerke. Tijdens de Tweede Wereldoorlog zouden Netty en Marlow Moss een tijd in dat huis wonen.

In ‘De schrijver, zijn vrouw, haar minnares beschrijft’ Anna Maria Versloot een fictieve ontmoeting tussen Martinus, Netty en Marlow. Stel dat deze drie kunstenaars een zomer samen hadden doorgebracht in Zeeland in het huis onderaan de duinen en vlakbij zee. Wat voor ‘ongeschreven meesterwerken’ had dit kunnen opleveren voor de Nijhoffs en hoe had dit Marlow Moss kunnen inspireren als schilder?

AANKONDIGING: 5 t/m 9 augustus: Like Me in Graz

geplaatst in: Uncategorized | 0

 

 

 

 

 

Like Me flyer huid

Like Me, de interactieve audiotour die ik vorig jaar met Judith Hofland maakte, gaat verder met de Europese tournee.

Na Kopenhagen vorig jaar en Marseille afgelopen mei, is nu Graz aan de beurt. Op het Oostenrijkse La Strada festival is onze tour in de Engelse versie te horen, ingesproken door de actrices Jacobien Elffers en Markoesa Hamer.

 

regie: Judith Hofland.

Tekst: Anna Maria Versloot

Compostie en geluidsontwerp: Arnoud Traa

Interaction design: Sylvain Vriens

Stemmen: Markoesa Hamer & Jacobien Elffers

1 2 3